12. yüzyılın ortalarında Nîşâbur’da doğan, tıp ve eczacılık ile meşguliyeti dolayısıyla “Attâr” lakabını alan Ferîdüddin Muhammed, gençliğinde bir yandan attarlık yaparken, diğer yandan ilim tahsil ederek seyr ü sülûk ile meşgul olmuş ve bazı sûfîlere hizmet etmiştir. Tasavvufa intisâbından sonra bir dizi seyahate çıktığı; Irak, Şam, Mısır, Mekke, Medine, Hindistan ve Türkistan’a yaptığı yolculuklardan sonra Nîşâbur’a dönerek burada inzivâya çekildiği rivayet edilir. Nitekim uzun yıllar süren bu inzivâ hayatı esnasında Moğollar tarafından Nîşâbur’da şehit edilmiştir. Eserlerinden, dönemindeki birçok sûfî ile tanıştığı, onlarla vakit geçirdiği ve eserlerini dikkatle okuyarak tasavvufta yetkinliğini ilerlettiği anlaşılmaktadır. Öne çıkan eserleri şunlardır: İlâhînâme, Esrârnâme, Mantıku’t-tayr, Tezkiretü’l-evliyâ ve Pendnâme.